Учителката им поставила необична задача на своите ученици: да наполнат една мала вреќа со компири. На секој компир да го напишат името на некој што го мразат, некој кон кој носат огорченост или разочарување.

Кога децата ги спакувале вреќите, учителката им кажала нешто уште понеочекувано:
„Оваа вреќа ќе ја носите со себе — на училиште, дома, на игралиште, каде и да одите.“

Првиот ден било лесно. Вториот малку потешко.
Но веќе по неколку дена, вреќите почнале да мирисаат.
Компирите се расипувале, тежината станувала неподнослива, мирисот не се поднесувал.
Децата станале нервозни, вознемирени, изморени.

Кога задачата завршила, учителката ги прашала:
„Како се чувствувавте додека ја носевте таа вреќа?“
Одговорите биле исти — тешко, непријатно, уморно, одвратно.

И тогаш таа им ја открила суштината:

„Секој од тие компири беше вашето чувство на омраза.
Тежината што ја чувствувавте на рамото — тоа е тежината што ја чувствува вашето срце.
Мирисот што ве гушеше — тоа е мирисот на незалечената огорченост.
Колку подолго ги носите, толку повеќе ве трујат.
А ако не можете неколку дена да ја носите вреќата со распаднати компири,
замислете како изгледа да се носи омраза — цел живот.“

„Не дозволувајте вашето срце да стане вреќа со мувлосани компири.
Ослободете го.
Кога ќе го исфрлите товарот, правите место за љубов, за мир, за живот.“